नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं॑ ब्रह्मभूतो5$भवत् तदा । उधर शुकदेव वायुसे आकाशगामिनी ऊर्ध्वगतिका आश्रय ले अपना प्रभाव दिखाकर तत्काल ब्रह्मीभूत हो गये ।। महायोगगतिं त्वन्यां व्यासोत्थाय महातपा:,महातपस्वी व्यासजी दूसरी महायोगसम्बन्धिनी गतिका अवलम्बन करके ऊपरको उठे और पलक मारते-मारते उस स्थानपर जा पहुँचे, जहाँसे उन पर्वत-शिखरोंको दो भागोंमें विदीर्ण करके शुकदेवजी आगे बढ़े थे। वह स्थान शुकाभिपतनके नामसे प्रसिद्ध हो गया था। उन्होंने उस स्थानको देखा
darśayitvā prabhāvaṃ svaṃ brahmabhūto 'bhavat tadā | mahāyogagatiṃ tv anyāṃ vyāsa utthāya mahātapāḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—নিজ প্ৰভাৱ প্ৰকাশ কৰি শুকে তৎক্ষণাৎ ব্ৰহ্মভূত হ’ল। তেতিয়া মহাতপস্বী ব্যাসেও অন্য এক পৰম মহাযোগগতিৰ আশ্ৰয় লৈ উঠি, শুকে য’ৰ পৰা পৰ্বতশিখৰ দ্বিখণ্ডিত কৰি আগবাঢ়িছিল সেই স্থানলৈ অতি শীঘ্ৰে উপস্থিত হ’ল। সেই স্থান ‘শুকাভিপতন’ নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ল; ব্যাসে তাক দৰ্শন কৰিলে।
भीष्म उवाच
The verse highlights the ideal of liberation through realization: Shuka, after manifesting spiritual potency, becomes ‘brahmabhūta’—established in Brahman—signifying transcendence beyond ordinary identity. It also presents yogic mastery as subordinate to the higher goal of Brahman-realization.
Shuka departs in a transcendent state after displaying his power. Vyasa, his father and a great ascetic, follows by adopting a supreme yogic mode of movement, ascending rapidly to the place associated with Shuka’s passage (remembered as Śukābhipatana), and observes that renowned spot.