Shloka 41
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स्पर्थ्यास्तरणसंकीर्ण ददुस्ता: परमस्त्रिय: । उन सुन्दरी रमणियोंने देवताओंके बैठने योग्य एक दिव्य पलंग, जिसमें रत्न जड़े हुए थे और जिसपर बहुमूल्य बिछौने बिछे थे, शुकदेवजीको सोनेके लिये दिया || ४० ई ।।
pādaśaucaṃ tu kṛtvaiva śukaḥ saṃdhyām upāsya ca | madhyarātre yathānyāyaṃ nidrām āhārayat prabhuḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—শুকদেৱে প্ৰথমে পাদপ্ৰক্ষালন আদি শৌচ সম্পন্ন কৰি সন্ধ্যোপাসনা কৰিলে। তাৰ পিছত পবিত্ৰ আসনত বহি মোক্ষতত্ত্বকেই চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাতিৰ প্ৰথম ভাগত তেওঁ ধ্যানত নিমগ্ন হৈ থাকিল; আৰু মধ্যৰাতিত বিধি-নিয়ম অনুসাৰে সেই প্ৰভাৱশালী ঋষিয়ে নিদ্ৰা গ্ৰহণ কৰিলে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined living: purity of body (washing), regular spiritual duty (Sandhyā worship), sustained contemplation of liberation, and even sleep taken only in a regulated, appropriate measure—showing that renunciation is not negligence but ordered self-governance.
Bhīṣma describes Śuka’s conduct at night: after cleansing and performing Sandhyā rites, he sits on a pure seat and meditates on mokṣa; he remains absorbed through the early night and only later, at midnight, accepts sleep according to proper ascetic discipline.