Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
उपाध्यायं महाराज धर्ममेवानुचिन्तयन् । महाराज! वेद-वेदांगोंकी विस्तृत व्याख्याके ज्ञाता शुकदेवजीने धर्मका विचार करके बृहस्पतिको अपना गुरु बनाया
upādhyāyaṃ mahārāja dharmam evānucintayan | mahārāja! veda-vedāṅgāṃkī vistṛta-vyākhyāke jñātā śukadevājīne dharmakā vicār karke bṛhaspatiko apanā guru banāyā
মহাৰাজ! ধৰ্মকেই মনত ৰাখি তেওঁ আচার্য বাছি ল’লে। বেদ-বেদাঙ্গৰ বিস্তৃত ব্যাখ্যাত পাৰদৰ্শী শুকদেৱে ধৰ্ম বিচাৰ কৰি বৃহস্পতিকে নিজৰ গুৰু ৰূপে গ্ৰহণ কৰিলে।
भीष्म उवाच
One should choose and approach a guru after careful reflection on dharma; true authority in teaching is grounded in ethical discernment and deep scriptural understanding.
Bhīṣma, instructing the king, cites Śukadeva as an exemplar: despite his learning in the Vedas and Vedāṅgas, he deliberates on dharma and accepts Bṛhaspati as his preceptor.