Shloka 83
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वावयुरुवाच तथ्यं शुभं चैतदुक्त त्वया विभो सम्यक् क्षेम्यं दैवताद्यं यथावत् । स्वस्त्यक्षयं भवतश्चास्तु नित्यं बुद्धा सदा बुद्धियुक्त मनस्ते
Viśvāvasur uvāca—tathyaṁ śubhaṁ caitad uktaṁ tvayā vibho samyak kṣemyaṁ daivatādyaṁ yathāvat | svasty akṣayaṁ bhavataś cāstu nityaṁ buddhā sadā buddhiyuktaṁ manas te ||
বিশ্বাবসু ক’লে—প্ৰভো! আপুনি যি কৈছে সেয়া সত্য আৰু শుభ। দেৱতাসকলৰ আদিকাৰণ ব্ৰহ্মক আপুনি যথাক্ৰমে যথাযথভাবে বৰ্ণনা কৰিছে—ই পৰম হিতকাৰী। আপোনাৰ নিত্য অক্ষয় মঙ্গল হওক; আপোনাৰ মন সদা জাগ্ৰত থাকক আৰু প্ৰজ্ঞাৰে যুক্ত থাকক।
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse affirms that a correct, orderly exposition of Brahman as the primordial source of the gods is both true and auspicious, and it highlights the ethical-spiritual ideal that the teacher’s mind should remain continually awakened and united with wisdom.
After hearing the discourse, Viśvāvasu offers respectful praise and a benediction—wishing the speaker imperishable welfare and steady wisdom—signaling closure to this portion of the instruction.