Shloka 31
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
अथोक्तश्न महाराज राजा गन्धर्वसत्तम: । पृष्टवाननुपूर्वेण प्रश्नमर्थविदुत्तमम्
atho'ktaś ca mahārāja rājā gandharva-sattamaḥ | pṛṣṭavān anupūrveṇa praśnam artha-vid-uttamam ||
যাজ্ঞবল্ক্য ক’লে— “মহাৰাজ, এই কথা শুনি গন্ধৰ্বসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ সেই ৰজাই, অৰ্থৰ মর্মজ্ঞ হৈ, ক্ৰমে ক্ৰমে প্ৰশ্ন সুধিলে। তেতিয়া মই তেওঁক ক’লোঁ— ‘ৰাজন, আপুনি একে একে পৰম উত্তম প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে; আপুনি তাৰ তাৎপৰ্য জানে। অলপ সময় অপেক্ষা কৰক; তেতিয়ালৈ মই আপোনাৰ প্ৰশ্নসমূহ চিন্তা কৰোঁ।’ এইদৰে ক’ত ‘বাঢ়ম্’ বুলি গন্ধৰ্বৰাজ নীৰৱ হৈ বহি ৰ’ল।”
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse models disciplined inquiry and responsible speech: even a wise teacher pauses to reflect before answering weighty questions, emphasizing that ethical and dharmic matters require careful deliberation rather than impulsive replies.
After prior discussion, the Gandharva king (Viśvāvasu) asks a series of well-ordered questions. Yājñavalkya praises the questions and the questioner’s discernment, requests time to consider, and the Gandharva king agrees and sits silently.