Shloka 11
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
सुकुमारी कुमारी च पद्मकिज्जल्कसुप्र भा । तब “बहुत अच्छा” कहकर राजाने उन दोनोंका सत्कारपूर्वक पूजन किया। तदनन्तर एक दिन राजा सूंजयने अत्यन्त प्रसन्न होकर उन दोनों तपस्वी महात्माओंसे कहा --“महर्षियो! यह मेरी एक ही कन्या है
sukumārī kumārī ca padmakijjalkasuprabhā |
“সুকুমাৰী” নামৰ এগৰাকী কুমাৰী আছিল—অতিশয় কোমল, পদ্মকেশৰৰ দৰে দীপ্তিমতী। তেতিয়া ৰজাই “অতি উত্তম” বুলি কৈ সেই দুজন তপস্বী মহাত্মাক যথোচিত সন্মানসহ সৎকাৰ আৰু পূজা কৰিলে। তাৰ পাছত এদিন অতি প্ৰসন্ন হৈ ৰজা সূঞ্জয়ে সেই দুজন তপোধন মহাত্মাক ক’লে—“হে মহর্ষিগণ! এই মোৰ একমাত্ৰ কন্যা—পৰম সুন্দৰী, দৰ্শনীয়, অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গত নিৰ্দোষ, আৰু শীল-সদাচাৰে সমৃদ্ধ। পদ্মকেশৰসম কান্তিযুক্ত এই সুকুমাৰী আজিৰ পৰা আপোনালোক দুয়োৰে সেৱা কৰিব।”
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharma through reverence toward sages and the ethical ideal of honoring spiritual merit with respectful hospitality; it also presents service (sevā) as a valued expression of humility and righteous conduct.
A king, pleased with two ascetic sages, formally honors them and then offers his only daughter Sukumārī—praised for beauty and virtue—to attend and serve them from that day onward.