Shloka 149
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
नारद उवाच यस्ते पुत्रो गमितो5यं विजात: स्वर्णष्लीवी यमदात् पर्वतस्ते | पुनस्तु ते पुत्रमहं ददामि हिरण्यनाभं वर्षमहस्रिणं च,नारदजी कहते हैं--राजन! तुम्हारे यहाँ जो यह सुवर्णष्ठीवी नामक पुत्र उत्पन्न हुआ था और जिसे पर्वत मुनिने तुम्हें दिया था, वह तो चला गया। अब मैं पुनः हिरण्यनाभ नामक एक पुत्र दे रहा हूँ, जिसकी आयु एक हजार वर्षोंकी होगी
nārada uvāca | yas te putro gamito 'yaṃ vijātaḥ suvarṇaṣṭhīvī yamadāt parvatas te | punas tu te putram ahaṃ dadāmi hiraṇyanābhaṃ varṣasahasriṇaṃ ca ||
নাৰদে ক’লে— হে ৰাজন! পৰ্বত মুনিয়ে তোমাক দিয়া ‘সুৱৰ্ণষ্ঠীভী’ নামৰ যি পুত্ৰ তোমাৰ ঘৰত জন্মিছিল, সি এতিয়া গ’ল। সেয়ে মই তোমাক পুনৰ ‘হিৰণ্যনাভ’ নামৰ আন এজন পুত্ৰ দিছোঁ; তাৰ আয়ু হ’ব এক হাজাৰ বছৰ।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence and the working of destiny: even divinely or sage-bestowed gains (like a son) may not endure, yet dharmic order also provides renewal through rightful blessings and continuity of lineage.
Narada informs the king that the previously obtained son Suvarṇaṣṭhīvī—given earlier through the sage Parvata—has departed, and Narada now bestows another son, Hiraṇyanābha, promising him a thousand-year lifespan.