Shloka 12
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
ववौ सुख: शिवो वायुर्नानागन्धवह: शुचि: । सर्वर्तुकुसुमोपेता: पुष्पवन्तो टद्रुमास्तथा
vavau sukhaḥ śivo vāyur nānāgandhavahaḥ śuciḥ | sarvartukusumopetāḥ puṣpavanto tad-drumās tathā ||
ভীষ্মে ক’লে—তাত নানাবিধ সুগন্ধ বহন কৰা, পবিত্ৰ, স্নিগ্ধ আৰু মঙ্গলময় বতাহ নিৰন্তৰ বয়। সকলো ঋতুৰ ফুলেৰে সুশোভিত, পুষ্পভাৰে ভৰা গছবোৰে সেই উচ্চ শিখৰৰ শোভা বঢ়াইছিল।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses a serene, fragrant, and seasonally blossoming landscape to signal auspiciousness and purity—an ethical atmosphere conducive to śānti (inner calm), reflection, and dharmic instruction.
Bhīṣma is describing the setting: a lofty place where a pure, pleasant breeze carries many fragrances and flowering trees—bearing blossoms of all seasons—beautify the summit.