Shloka 18
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
तस्य तेनानुभावेन मृगहिंसात्मनस्तदा । तपो महत्समुच्छिन्नं तस्माद्धिंसा न यज्ञिया
tasya tenānubhāvena mṛga-hiṃsātmanas tadā | tapo mahatsamucchinnaṃ tasmād dhiṃsā na yajñiyā ||
নাৰদে ক’লে—‘এই পশুটোক বধ কৰিলে মই স্বৰ্গ লাভ কৰিম’—এনে ভাবি যেতিয়া সেই ব্ৰাহ্মণে হৰিণক হিংসা কৰিবলৈ উদ্যত হ’ল, তেতিয়া সেই অভিপ্ৰায়ৰ বলতেই তাৰ মহাতপস্যা তৎক্ষণাৎ ছিন্ন হৈ গ’ল। সেয়ে হিংসা যজ্ঞৰ বাবে হিতকৰ নহয়, ধৰ্মসাধনো নহয়।
नारद उवाच
Educational Q&A
Even when justified by a pious-sounding goal (like attaining heaven), the intention to harm living beings undermines spiritual merit; violence is not truly ‘yajñiya’—not a righteous or beneficial means for sacrifice and dharma.
Nārada describes a brahmin who becomes eager to kill a deer, reasoning that the act will lead to heaven; at that very moment, the brahmin’s accumulated tapas is said to be destroyed, and Nārada concludes that violence is not proper for yajña.