Shloka 266
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
न चैतानृत्विजो लुब्धा याजयन्ति फलार्थिन: । वे सात््विक महापुरुष उस ब्रह्मधामको ही प्राप्त होते हैं
na caitān ṛtvijo lubdhā yājayanti phalārthinaḥ | sāttvikā mahāpuruṣāḥ brahmadhāmaiva prāpnuvanti, na te svargakāṅkṣiṇaḥ; na te yaśo-dhanārthaṃ yajante; satpuruṣamārgeṇa caranti ca ahiṃsrayajñān anuṣṭhānti | vanaspati-annaphala-mūlāni eva te haviṣyaṃ manyante; dhanecchukānāṃ lubdhānām ṛtvijāṃ tair yajño na kāryate ||
চূলাধাৰে ক’লে—ফললাভৰ কামনা নকৰা লোকৰ বাবে লোভী ঋত্বিজে যজ্ঞ নকৰায়। যি সাত্ত্বিক মহাপুৰুষসকলে কেৱল পৰম ব্ৰহ্মধামকেই লক্ষ্য কৰে, তেওঁলোকৰ স্বৰ্গকামনা নাই; যশ বা ধনৰ বাবে তেওঁলোকে যজ্ঞ নকৰে। সৎপুৰুষৰ পথ অনুসৰণ কৰি তেওঁলোকে অহিংস যজ্ঞৰ অনুষ্ঠান কৰে আৰু উদ্ভিদ, অন্ন, ফল আৰু মূলকেই হৱিষ্য বুলি মানে। এনে পূজাত লাভ নথকাৰ বাবে ধনলোভী পুৰোহিতসকলে তেনে যজ্ঞ কৰাবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True religious practice is defined by purity and non-violence, not by the pursuit of heaven, fame, or wealth. Those who seek Brahman as the highest goal offer simple, harmless oblations; greed-driven ritualism is criticized.
Chulādhāra contrasts sāttvika seekers with profit-seeking priests: the former perform non-violent sacrifices with plant-based offerings and aim for Brahman, while the latter refuse to officiate because there is no material gain.