Shloka 38
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
मृत्योर्ये ते व्याधय श्चाश्रुपाता मनुष्याणां रुज्यते यैः शरीरम् | सर्वेषां वै प्राणिनां प्राणनान्ते तस्माच्छोक॑ मा कृथा बुद्धय बुद्धया
mṛtyor ye te vyādhayaś cāśrupātā manuṣyāṇāṁ rujyate yaiḥ śarīram | sarveṣāṁ vai prāṇināṁ prāṇanānte tasmāc chokaṁ mā kṛthā budhya budhyā ||
ভীষ্মে ক’লে—মৃত্যুৰ আগমনত প্ৰথমে ঝৰা অশ্ৰুবিন্দুবোৰেই জ্বৰ আদি ব্যাধি হৈ উঠিল, যাৰ দ্বাৰা মানুহৰ দেহ পীড়িত হয়। সকলো প্ৰাণীৰ নিৰ্ধাৰিত প্ৰাণশ্বাস শেষ হ’লে তেতিয়াই মৃত্যু ওচৰ চাপি আহে। সেয়ে, হে ৰাজন, পুত্ৰৰ বাবে শোক নকৰিবা; স্পষ্ট বিবেচনাৰে এই কথা বুজা।
पितामह उवाच
Educational Q&A
Grief should be restrained through discernment: death is inevitable and comes to all beings only when their allotted lifespan ends; understanding this reduces attachment-driven sorrow.
Bhīṣma instructs and consoles a grieving king, explaining the universality of death and the origin of bodily afflictions, urging him not to mourn his son but to reflect wisely.