Shloka 19
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
प्रपितामह ब्रह्माके कुपित होनेपर उनके क्रोधके महान् वेगसे सभी स्थावर-जजड़म प्राणी दन्ध होने लगे ।।
tataḥ śmaśrujaṭaḥ sthāṇur vedādhvarapatiḥ śivaḥ | jagāma śaraṇaṃ devo brahmāṇaṃ paravīrahā ||
নাৰদে ক’লে—তেতিয়া যজ্ঞ-সদৃশ জটাধাৰী, বেদ আৰু যজ্ঞৰ পালনকৰ্তা, শত্রুবীৰ-সংহাৰক, মঙ্গলময় ভগৱান শিৱ ‘স্থাণু’ ব্ৰহ্মাৰ শৰণলৈ গ’ল। সেই সময়ত ব্ৰহ্মাৰ ক্ৰোধ মহাবেগে জ্বলি উঠিছিল; তাৰ দাহে স্থাবৰ-জঙ্গম সকলো প্ৰাণী দগ্ধ হ’বলৈ ধৰিলে। সেয়ে লোকৰক্ষা আৰু সেই বিধ্বংসী ক্ৰোধ-প্ৰবাহ নিবাৰণৰ বাবে শিৱে ব্ৰহ্মাৰ আশ্ৰয় ল’লে।
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the mightiest forces must be governed by restraint and aligned with dharmic order. When anger becomes world-burning, restoration comes through humility, seeking refuge, and mediation—here symbolized by Śiva approaching Brahmā to pacify destructive wrath and protect beings.
Brahmā’s anger rises with overwhelming power, endangering all beings. In response, Śiva—described as the protector of Vedic sacrifice and a formidable destroyer of foes—goes to Brahmā for refuge, implying an attempt to calm or redirect that cosmic fury.