योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
नित्यं दानं तथा दाक्ष्यमार्जवं चैव नित्यदा । उत्साहो5थानहंकार: परमं सौहृदं क्षमा
śakra uvāca | nityaṁ dānaṁ tathā dākṣyam ārjavaṁ caiva nityadā | utsāho ’thānahaṅkāraḥ paramaṁ sauhṛdaṁ kṣamā prabho ||
শক্ৰে ক’লে—প্ৰভু! তেওঁলোকৰ মাজত নিত্য দান, কাৰ্যদক্ষতা আৰু অচল সৰলতা; তদ্ৰূপ স্থিৰ উদ্যম, অহংকাৰশূন্যতা, পৰম সৌহাৰ্দ্য আৰু ক্ষমা—এই সদ্গুণসমূহ সদায় বিদ্যমান আছিল।
शक्र उवाच
The verse presents a compact catalogue of dharmic virtues—generosity, competence, straightforwardness, energetic effort, humility, goodwill, and forgiveness—implying that true excellence is sustained character, not occasional acts.
Indra (Śakra) speaks in praise, listing the enduring qualities found in the person(s) under discussion, framing them as exemplary models of righteous conduct within the didactic setting of the Śānti Parva.