Shloka 14
अध्याय २२० — बलिवासवसंवादः
Bali–Vāsava Dialogue on Kāla and Steadfastness
सर्वभूतहिते युक्तो न सम यो द्विषते जनम् | महाह्द इवाक्षो भ्य: प्रज्ञातृप्त: प्रसीदति
sarvabhūtahite yukto na sa yo dviṣate janam | mahāhrada ivākṣobhyaḥ prajñātṛptaḥ prasīdati |
ভীষ্মে ক’লে—যি সৰ্বজীৱৰ হিতত নিয়োজিত আৰু কোনো মানুহক দ্বেষ নকৰে, সি বৃহৎ জলাধাৰৰ দৰে গম্ভীৰ আৰু অচঞ্চল। তেনে সংযমী পুৰুষে জীৱৰ মঙ্গলৰ বাবে দুৰ্লভ বস্তু পৰ্যন্ত দান কৰে; আনক সুখ দি নিজেও আনন্দিত হয়। তাৰ মন কেতিয়াও বিচলিত নহয়; জ্ঞানজন্য তৃপ্তিত সি সদা প্ৰসন্ন থাকে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true ethical excellence lies in universal benevolence and the absence of hatred. A person devoted to the good of all beings becomes inwardly steady and unshaken, attaining lasting contentment and serenity through wisdom and self-restraint.
In the Shanti Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma after the war. Here he describes the qualities of a virtuous, self-controlled person: one who benefits others, harbors no malice, and remains calm and satisfied like a deep, undisturbed reservoir.