Shloka 7
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
स देव्या दर्शितः साक्षात् प्रीतास्मीति तदा किल । जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं नस तां किज्चिदब्रवीत्
sā devyā darśitaḥ sākṣāt prītāsmīti tadā kila | japyam āvartayaṃs tūṣṇīṃ na sa tāṃ kiñcid abravīt ||
ভীষ্মে ক’লে— কোৱা হয়, তেওঁৰ জপত প্ৰসন্ন হৈ দেৱী সাবিত্ৰীয়ে সাক্ষাতে দৰ্শন দি ক’লে, “মই তোমাৰ ওপৰত প্ৰসন্ন।” কিন্তু সেই ব্ৰাহ্মণজন মৌন হৈ জপ্য মন্ত্ৰৰ আবৃত্তিত নিমগ্ন আছিল; দেৱী আহিলেও নীৰৱে বহি থাকিল আৰু একো নক’লে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in vowed spiritual practice is itself a form of reverence. Even when a divine vision occurs, the practitioner’s disciplined focus and restraint (silence, continuity of japa) exemplify dharma grounded in self-control.
A brāhmaṇa engaged in silent mantra-repetition receives a direct appearance (sākṣāt darśana) of the goddess Sāvitrī, who announces her pleasure. Because he is absorbed in japa, he remains silent and does not speak to her.