Shloka 123
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
मनसश्न समाधि वर्धेताहरह:ः शुभे । सावित्रीदेवीके ऐसा कहनेपर वह धर्मात्मा ब्राह्मण बोला--'शुभे! इस मन्त्रके जपमें मेरी यह इच्छा बराबर बढ़ती रहे और मेरे मनकी एकाग्रता भी प्रतिदिन बढ़े”
manasaś ca samādhiṃ vardhetāhar-ahaḥ śubhe | amṛtāc cāmṛtaṃ prāptaḥ śāntībhūto nirātmavān | brahmabhūtaḥ sa nirdvandvaḥ sukhī śāntaḥ nirāmayaḥ ||
‘শুভে! এই মন্ত্ৰজপত মোৰ এই সংকল্প দিনেদিনে বৃদ্ধি পাওক, আৰু মোৰ মনৰ সমাধিও প্ৰতিদিন বাঢ়ক।’ অমৃততকৈও শ্ৰেষ্ঠ অমৃত লাভ কৰি সি শান্ত, নিষ্কাম, অহংকাৰশূন্য, দ্বন্দ্বাতীত, সুখী, শান্তিনিষ্ঠ আৰু ৰোগ-শোকবিহীন ব্ৰহ্মভাবপ্ৰাপ্ত হয়।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Daily cultivation of mental one-pointedness (samādhi) ripens into liberation: freedom from ego-sense, transcendence of dualities, and abiding peace—described as attaining the highest ‘amṛta’ and becoming brahmabhūta.
Within Bhīṣma’s discourse, a dharmic brāhmaṇa responds (addressing an auspicious goddess, identified in the Hindi gloss as Sāvitrī Devī) with a wish that his mantra-practice and concentration increase each day; the result is then described as the attainment of the supreme deathless state and Brahman-abidance.