Shloka 29
Jñāna-yoga and Karma-phala: Manu–Bṛhaspati on Akṣara and the Limits of Mantra
पापी मनुष्यका पापके द्वारा छिपाया हुआ पाप पुनः उसे पापमें ही लगाता है और धर्मात्माका धर्मतः गुप्त रक्खा हुआ धर्म उसे पुनः धर्ममें ही प्रवृत्त करता है ।।
pāpaṁ kṛtaṁ na smaratīha mūḍho vivartamānasya tad eti kartuḥ | rāhur yathā candram upaiti cāpi tathābudhaḥ pāpam upaiti karma ||
ভীষ্মে ক’লে—মূঢ় মানুহে ইয়াত নিজৰ কৃত পাপ সোঁৱৰে নাৰাখে; কিন্তু যি পাপতেই প্ৰবৃত্ত থাকে, তাৰ সেই পাপেই কৰ্তাৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে। যেনেকৈ ৰাহু নিজে চন্দ্ৰৰ কাষলৈ যায়, তেনেকৈ কৰ্মজাত পাপ সেই অবিবেকীৰ ওচৰলৈ আহি তাক গ্ৰাস কৰে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sin is not neutralized by being forgotten or hidden; it inevitably returns to its agent. Persisting in wrongdoing draws its consequences closer, just as Rāhu inevitably approaches the moon.
In the Śānti Parva’s instruction on righteous conduct, Bhīṣma teaches Yudhiṣṭhira about moral causality. He uses the well-known image of Rāhu eclipsing the moon to illustrate how one’s own misdeeds pursue and overtake the wrongdoer.