Shloka 17
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
निर्वेदादेव निर्वाणं न च किज्चिद् विचिन्तयेत् । सुखं वै ब्राह्मणो ब्रह्म निर्वेदेनाधिगच्छति
nirvedād eva nirvāṇaṁ na ca kiñcid vicintayet | sukhaṁ vai brāhmaṇo brahma nirvedenādhigacchati ||
বৈৰাগ্যৰ পৰাই নিৰ্বাণ (মোক্ষ) উদ্ভৱ হয়; তাক লাভ কৰিলে মানুহে আত্মা-নোহোৱা বস্তুৰ বিষয়ে আৰু চিন্তা নকৰে। ব্ৰাহ্মণ যেতিয়া জগতৰ পৰা অন্তৰ্মুখ অনাসক্তি লাভ কৰে, তেতিয়া সেই বৈৰাগ্যৰ দ্বাৰাই আনন্দস্বরূপ ব্রহ্মক প্ৰাপ্ত কৰে।
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Liberation (nirvāṇa/mokṣa) is said to be attained through nirveda—deep dispassion toward worldly objects and concerns. When dispassion matures, the mind ceases to chase non-Self matters and becomes fit to realize Brahman, described here as bliss itself.
Bharadvāja instructs on the inner discipline of renunciation: he presents dispassion as the decisive means by which a spiritually qualified person (here termed brāhmaṇa) transcends worldly preoccupations and reaches the supreme goal, Brahman.