Shloka 27
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं विधिपरिणामविभक्तदेशकालम् | हृदयसुखमसेवितं कदर्य- ब्रीतमिदमाजगरं शुचिश्नचरामि
bhīṣma uvāca | aniyata-phalabhakṣya-bhojya-peyaṁ vidhi-pariṇāma-vibhakta-deśa-kālam | hṛdaya-sukham asevitaṁ kadarya-vrītam idaṁ ājagaraṁ śuciśn carāmi |
এই অজগৰ-সম্পৰ্কীয় ব্ৰত মোৰ হৃদয়ক সুখ দিয়ে। ইয়াত ফল, ভক্ষ্য, ভোজ্য আৰু পেয় লাভৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট ব্যৱস্থা নাই—অনিয়তভাৱে যি মিলে, তাতেই জীৱনধাৰণ। প্ৰাৰব্ধৰ পৰিণাম অনুসৰি দেশ আৰু কালৰ বিভাগ নিৰ্ধাৰিত হয়। বিষয়লোলুপ কদৰ্য লোকসকলে ইয়াক গ্ৰহণ নকৰে; মই শুদ্ধভাৱে এই ব্ৰত পালন কৰোঁ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Cultivate contentment and non-greed by accepting whatever comes without scheming for specific pleasures; live with purity and restraint, recognizing that circumstances of place and time unfold according to the maturation of destiny (karma).
Bhishma explains and praises the ājagara-vrata—an ascetic discipline likened to a python that remains still and lives on what arrives—stating that it is not followed by sense-driven people, while he himself observes it with inner purity.