Shloka 6
प्रजाविसर्ग-तत्त्वनिर्णयः | Cosmogony of Elemental Emergence
Bharadvāja–Bhṛgu Dialogue
पितोवाच वेदानधीत्य ब्रह्मचर्येण पुत्र पुत्रानिच्छेत् पावनार्थ पितृणाम् । अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो वन॑ प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत्
Bhīṣma uvāca: Pitovāca—vedān adhītya brahmacaryeṇa putra putrān icchet pāvanārthaṃ pitṝṇām | agnīn ādhāya vidhivac ceṣṭa-yajño vanaṃ praviśyātha munir bubhūṣet ||
পিতৃয়ে ক’লে—পুত্ৰ, প্ৰথমে ব্রহ্মচৰ্য-ব্ৰত পালন কৰি বেদ অধ্যয়ন কৰা। তাৰ পাছত গৃহস্থাশ্ৰমত প্ৰৱেশ কৰি পিতৃলোকৰ পাৱনাৰ্থে পুত্ৰ কামনা কৰা। বিধিপূৰ্বক অগ্নি স্থাপন কৰি শাস্ত্ৰোক্ত যজ্ঞ সম্পাদন কৰা। তাৰ পিছত অৰণ্যত গমন কৰি বানপ্ৰস্থ হোৱা; আৰু শেষত মৌন আৰু সংযম ধৰি সন্ন্যাসৰ আকাঙ্ক্ষা কৰা।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
It outlines the classical progression of the four āśramas: first Vedic study with brahmacarya, then household life with procreation and ritual obligations for the sake of ancestors, then withdrawal to forest discipline, and finally renunciation marked by silence and inner detachment.
In Bhishma’s discourse on dharma, a traditional instruction is quoted as coming from a ‘father’ figure, prescribing the life-course duties of a dvija: study, maintain sacred fires and sacrifices, fulfill ancestral obligations through family life, and then gradually move toward ascetic withdrawal and sannyāsa.