Adhyāya 174: Karma as an inescapable companion (कर्मानुगमन-उपदेश)
कृतघ्नको कैसे यश प्राप्त हो सकता है? उसे कैसे स्थान और सुखकी उपलब्धि हो सकती है? कृतघ्न विश्वासके योग्य नहीं होता। कृतघ्नके उद्धारके लिये शास्त्रोंमें कोई प्रायश्चित्त नहीं बताया गया है ।। मित्रद्रोहो न कर्तव्य: पुरुषेण विशेषत: । मित्रध्रुड्ध नरकं घोरमनन्तं प्रतिपद्यते,मनुष्यको विशेष ध्यान देकर मित्रद्रोहके पापसे बचना चाहिये। मित्रद्रोही मनुष्य अनन्तकालके लिये घोर नरकमें पड़ता है
bhīṣma uvāca |
kṛtaghnaḥ kathaṃ yaśaḥ prāptuṃ śaknoti? tasya kathaṃ sthāna-sukha-prāptiḥ syāt? kṛtaghnaḥ viśvāsa-yogyo na bhavati | kṛtaghnasyoddhārāya śāstreṣu na kaścit prāyaścitta-vidhir uktaḥ ||
mitradroho na kartavyaḥ puruṣeṇa viśeṣataḥ |
mitradhruḍḍho narakaṃ ghoraṃ anantaṃ pratipadyate ||
ভীষ্মে ক’লে—কৃতঘ্নৰ যশ কেনেকৈ হ’ব? তাৰ স্থান-প্ৰতিষ্ঠা আৰু সুখ কেনেকৈ লাভ হ’ব? কৃতঘ্ন বিশ্বাসযোগ্য নহয়; আৰু শাস্ত্ৰত কৃতঘ্নতাৰ উদ্ধাৰৰ বাবে কোনো প্ৰায়শ্চিত্ত নিৰ্দিষ্ট কৰা নাই। সেয়ে মানুহে বিশেষ সাৱধানতাৰে কেতিয়াও মিত্ৰদ্ৰোহ নকৰিব; কিয়নো মিত্ৰদ্ৰোহী পুৰুষ অনন্তকাল ঘোৰ নৰকত পতিত হয়।
भीष्म उवाच
Gratitude and loyalty are foundational to dharma: ingratitude makes a person untrustworthy and morally irredeemable in the sense that no scriptural penance is said to fully cleanse it; betrayal of a friend is singled out as a grave wrong leading to severe, prolonged consequences.
In the Shanti Parva’s instruction on righteous conduct, Bhishma teaches Yudhishthira ethical principles after the war, warning against ingratitude and especially against treachery toward friends, framing these as socially destructive and spiritually ruinous.