Shloka 16
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
ततो जाम्बूनदी: पात्रीर्वजाड़का विमला: शुभा: । वरान्नपूर्णा विप्रेभ्य: प्रादान्मधुघृतप्लुता:,तत्पश्चात् उसने हीरोंसे जड़ी हुई सोनेकी स्वच्छ सुन्दर थालियोंमें घीसे बने हुए मीठे पकवान परोसकर उन ब्राह्मणोंके आगे रख दिये
tato jāmbūnadīḥ pātrīr vajāḍkā vimalāḥ śubhāḥ | varānna-pūrṇā viprebhyaḥ prādān madhu-ghṛta-plutāḥ ||
তাৰ পিছত তেওঁ হীৰাখচিত জাম্বূনদ-সোণৰ নিৰ্মল, মঙ্গলময় আৰু সুন্দৰ থালিবোৰ ব্ৰাহ্মণসকলৰ আগত অৰ্পণ কৰিলে—উৎকৃষ্ট ভোজনেৰে পৰিপূৰ্ণ, ঘিঁউত প্ৰস্তুত মিঠাইৰে সমৃদ্ধ, মধু আৰু ঘৃতত সিক্ত—এইদৰে শ্ৰদ্ধাভৰে তেওঁলোকক সৎকাৰ কৰিলে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna and atithi-satkara as practical dharma: honoring worthy recipients (brāhmaṇas) with purity, respect, and abundance, showing that ethical merit is expressed through reverent, generous giving.
Bhīṣma describes a scene of formal hospitality: diamond-inlaid golden trays are brought and presented to brāhmaṇas, laden with excellent foods—sweet preparations rich with honey and ghee—signifying ceremonial respect and munificent offering.