Shloka 11
मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
ददतश्न यथाशक्ति यो न तुष्यति मन्दधी: । अधीैर्यमपि यो युद्धक्ते सदा मित्र नरर्षभ
bhīṣma uvāca | dadataś ca yathāśakti yo na tuṣyati mandadhīḥ | adhīryam api yo yunkte sadā mitre naraṛṣabha ||
ভীষ্মে ক’লে—হে নৰশ্ৰেষ্ঠ! যি মানুহে সামৰ্থ্য অনুসাৰে দিয়া সহায় পাইলেও সন্তুষ্ট নহয়, মন্দবুদ্ধি, আৰু যি সদায় বন্ধুত্বত অধৈৰ্য আৰু ধৈৰ্যভংগ সঞ্চাৰ কৰে—সেইজন সন্ধিৰ যোগ্য নহয়। সি বিশ্বাস ক্ষয় কৰে; ন্যায়সঙ্গত উপকাৰ পাইলেও তৃপ্ত নহয় আৰু কল্যাণকামী সুহৃদসকলকো অস্থিৰ কৰে। সেয়ে তাৰ সৈতে আৰু যিসকলে সদায় আনৰ দোষ বিচাৰে, তেওঁলোকৰ সৈতে কেতিয়াও সন্ধি কৰা উচিত নহয়। এতিয়া মই সন্ধিযোগ্য পুৰুষসকলৰ কথা ক’ম—শুনা।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Do not form alliances with people who are chronically dissatisfied even when treated fairly and who destabilize friendships by fostering impatience and distrust; such dispositions undermine dharma and practical security.
In the Shanti Parva’s instruction on statecraft and conduct, Bhishma advises the listener about whom one should not make a pact with, warning against unreliable, discontented, and friendship-corrupting individuals, and then transitions to describing those fit for alliance.