Shloka 63
समाकीर्णा महाबाहो शैलैरिव सकिंशुकै: । महाबाहो! खूनसे लथपथ होकर गिरी हुई दानवोंकी लाशोंसे ढकी हुई यह भूमि पलाशके फूलोंसे युक्त पर्वत-शिखरोंद्वारा आच्छादित-सी जान पड़ती थी ।। ६२ ई ।। स रुद्रो दानवान् हत्वा कृत्वा धर्मोत्तरं जगत्
samākīrṇā mahābāho śailair iva sakiṃśukaiḥ | mahābāho! khūnase lathapatha hokara girī huī dānavoṃkī lāśoṃse ḍhakī huī iyaṃ bhūmi palāśake phūloṃse yukta parvata-śikharoṃdvārā ācchāditā-sī jāṇa paṛtī thī || 62 ī || sa rudro dānavān hatvā kṛtvā dharmottaraṃ jagat ||
ভীষ্মে ক’লে—হে মহাবাহু, সেই ভূমি চাৰিওফালে এনে দেখা গৈছিল যেন কিঞ্চুক (পলাশ) ফুলে শোভিত পৰ্বতশিখৰে ঢাকি থোৱা; কিন্তু প্ৰকৃততে সি ৰক্তে সিক্ত হৈ পৰি থকা দানৱসকলৰ মৃতদেহে আচ্ছাদিত আছিল। দানৱবধ কৰি ৰুদ্ৰে জগতক পুনৰ ধৰ্মৰ দিশে প্ৰবৃত্ত কৰিলেন আৰু বিধ্বংসৰ পাছত নৈতিক শৃঙ্খলা পুনঃস্থাপন কৰিলে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even when destruction is severe, the narrative frames divine force as ultimately aimed at re-establishing dharma—making the world 'dharmottara', i.e., guided by moral order rather than adharma.
Bhishma describes a battlefield-like scene where the earth is covered with the blood-soaked bodies of Dānavas, visually compared to mountains topped with red palāśa blossoms; then he states that Rudra, after killing the Dānavas, restored the world’s orientation toward dharma.