Shloka 17
Adhyāya 159 — Dāna–Dakṣiṇā, Āpaddharma Measures, and Prāyaścitta Classifications
द्वेषक्रोधप्रसक्ताश्व॒ शिष्टाचारबहिष्कृता:
dveṣa-krodha-prasaktāś ca śiṣṭācāra-bahiṣkṛtāḥ | madhura-vādināṃ cāpi hṛdaye kaṭhinā bhavanti | teṣāṃ sthitir ghāsa-tṛṇa-channa-kūpa-samā | dharma-nāmnā jagad vañcayantaḥ kṣudrā dharma-dhvajinaḥ jagal lūṇṭhayanti ||
ভীষ্মে ক’লে—যিসকল দ্বেষ আৰু ক্ৰোধত আসক্ত, সিহঁতে শিষ্টাচাৰ ত্যাগ কৰে। সিহঁত অন্তৰে নিষ্ঠুৰ, বাক্যত মধুৰ—ঘাঁহ-খেৰে ঢকা কুঁৱাৰ দৰে। ধৰ্মৰ নামত বেপাৰ কৰা সেই ক্ষুদ্ৰ লোকসকলে ধৰ্মধ্বজা ধৰি জগতক প্ৰতাৰণা কৰি লুণ্ঠন কৰে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma warns that hatred and anger corrupt character: a person may maintain a sweet exterior while hiding inner cruelty. Such hypocrisy—especially when done under the banner of dharma—becomes socially dangerous, like a concealed well that harms the unsuspecting.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on righteous conduct after the war. Here he describes the type of person who abandons noble conduct, uses pleasant speech as a mask, and exploits society by pretending to be religious.