Shloka 92
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
पुत्रशोकाभितप्तानां मृतानामद्य व: क्षमम् । सुखसम्भावनं कृत्वा धारयित्वा सुखं स्वयम् | त्यक्त्वा गमिष्यथ क्वाद्य समुत्सृज्याल्पबुद्धिवत्,पुत्रशोकसे संतप्त होकर तुमलोग स्वयं ही मृतक-तुल्य हो रहे हो; अतः तुम्हारे लिये इस तरह लौट जाना उचित नहीं है। इस बालकसे सुखकी सम्भावना करके सुख पानेकी सुदृढ़ आशा धारण कर तुम सब लोग अल्पबुद्धि मनुष्यके समान स्वयं ही इसे त्यागककर अब कहाँ जाओगे?
jambuka uvāca | putraśokābhitaptānāṁ mṛtānām adya vaḥ kṣamam | sukhasambhāvanaṁ kṛtvā dhārayitvā sukhaṁ svayam | tyaktvā gamiṣyatha kvādya samutsṛjyālpabuddhivat ||
জম্বুকে ক’লে—পুত্ৰশোকে দগ্ধ তোমালোক যেন ইতিমধ্যে মৃতপ্ৰায়; আজি এইদৰে উভতি যোৱা তোমালোকৰ বাবে শোভন নহয়। এই বালকৰ দ্বাৰা সুখৰ সম্ভাৱনা কল্পনা কৰি আৰু সেই সুখলাভৰ দৃঢ় আশা ধৰি ৰাখি, এতিয়া অল্পবুদ্ধিৰ দৰে তাক ত্যাগ কৰি তোমালোক ক’লৈ যাবা?
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
Do not let grief drive you into rash, self-defeating abandonment; when a path to renewed well-being is possible, one should sustain hope and act with steadiness and responsibility rather than foolishly casting it away.
Jambuka addresses people overwhelmed by the loss of a son, rebuking their impulse to withdraw or give up; he urges them to hold to the prospect of happiness connected with the child and not abandon him in despair.