Shloka 163
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
त्यजतां जीवितं श्रेयो निवृत्ते पुण्यपापके । इस संसारके सम्पूर्ण प्राणियोंमें जब दुःख ही नहीं है
śaunaka uvāca | tyajatāṃ jīvitaṃ śreyo nivṛtte puṇya-pāpake |
যিসকলৰ পুণ্য আৰু পাপ—দুয়োটা নিৱৃত্ত হৈছে, তেওঁলোকৰ বাবে জীৱন ত্যাগো শ্ৰেয় বুলি গণ্য। কিয়নো এই সংসাৰত দুঃখ নাথাকিলে সুখ ক’ৰ পৰা আহিব? সুখ-দুঃখ প্ৰকৃতিত আবদ্ধ প্ৰাণীৰ ধৰ্ম; সংস্পৰ্শ-সংসৰ্গৰ দোষ অনুসৰি সিহঁত উদ্ভৱ হয়। কিন্তু যিসকলে ‘মোৰ’ বোধ আৰু অহংকাৰসহ সকলো ত্যাগ কৰিছে, আৰু যিসকলৰ পুণ্য-পাপ দুয়োটা শান্ত—তেনে পুৰুষৰ জীৱনেই কল্যাণময় হয়।
शौनक उवाच
Educational Q&A
True welfare (śreyas) lies in detachment: when ego and possessiveness are abandoned and the dualities of merit and sin no longer bind, one’s life becomes intrinsically auspicious; pleasure and pain are seen as natural to embodied existence under prakṛti.
In the didactic setting of Śānti Parva, Śaunaka speaks a reflective teaching on the inevitability of pleasure and pain for embodied beings and praises the state of renunciation in which both puṇya and pāpa have ceased to operate.