Shloka 67
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
यदन्येषां हितं न स्यादात्मन: कर्म पौरुषम् | अपन्रपेत वा येन न तत् कुर्यात् कथंचन
dhṛtarāṣṭra uvāca | yad anyeṣāṁ hitaṁ na syād ātmanaḥ karma pauruṣam | apannrapeta vā yena na tat kuryāt kathaṁcana ||
ধৃতৰাষ্ট্ৰে ক’লে—যি ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টা বা কৰ্ম আনৰ কল্যাণ সাধন নকৰে, অথবা যি কৰোঁতে লাজ বা নৈতিক সংকোচ অনুভৱ হয়—সেই কাৰ্য কোনোপধ্যেই কৰা উচিত নহয়।
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
A deed is not truly worthy if it fails to benefit others or violates one’s moral conscience; actions that cause shame or ethical hesitation should be avoided entirely.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Dhṛtarāṣṭra voices a moral principle about right conduct—framing action (karma) and personal effort (pauruṣa) as accountable to both social good (hita) and inner ethical restraint.