Shloka 433
ऋषिसमागमः — युधिष्ठिरस्य शोकवर्णनम्
Sage Assembly and Yudhiṣṭhira’s Articulation of Grief
कथं नु शप्तो भ्राता मे तत्त्वं वक्तुमिहाहसि । नारदजी! संग्राममें कर्णके पहियेको पृथ्वी क्यों निगल गयी और मेरे बड़े भाई कर्णको कैसे यह शाप प्राप्त हुआ? इसे आप ठीक-ठीक बतानेकी कृपा करें
kathaṃ nu śapto bhrātā me tattvaṃ vaktum ihārhasi | nāradajī! saṃgrāme karṇasya pahiye ko pṛthvī kyoṃ nigala gayī aura mere baṛe bhāī karṇako kaise yaha śāpa prāpta huā? ise āpa ṭhīk-ṭhīk batāne kī kṛpā kareṃ |
যুধিষ্ঠিৰে ক’লে—মোৰ ভ্ৰাতাই কেনেকৈ শাপ পালে? আপুনি ইয়াত তাৰ সত্য কথা ক’বলৈ সক্ষম। হে নাৰদ! যুদ্ধৰ মাজত পৃথিৱীয়ে কৰ্ণৰ ৰথচক্ৰ কিয় গিলিলে, আৰু মোৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতা কৰ্ণে সেই শাপ কোন কাৰণত লাভ কৰিলে? অনুগ্ৰহ কৰি মোক সঠিকভাৱে বুজাই কওক।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic inquiry into causality: extraordinary events in war are not random but linked to prior actions (karma) and moral transgressions that mature as consequences (often expressed as a śāpa). It also models the ethical duty to seek and speak 'tattva'—the true cause—rather than accept appearances.
After the war, Yudhiṣṭhira questions the sage Nārada about a decisive battlefield incident: Karṇa’s chariot wheel becoming trapped as if the earth swallowed it. He asks how Karṇa came to be cursed in a way that contributed to this downfall, requesting an accurate account of the cause.