Shloka 36
कुरुष्वल्पावशिष्टेषु पाण्डवेषु च संयुगे । सुसंरब्धेषु पार्थेषु पराक्रान्तेषु संजय
kuruṣv alpāvaśiṣṭeṣu pāṇḍaveṣu ca saṃyuge | susaṃrabdheṣu pārtheṣu parākrānteṣu sañjaya ||
ধৃতৰাষ্ট্ৰই ক’লে— সঞ্জয়! যেতিয়া যুদ্ধক্ষেত্ৰত পাণ্ডৱসকলৰ মাজত অল্প কিছুমানহে অৱশিষ্ট আছিল, আৰু পৃথাপুত্ৰ পাৰ্থসকল তীব্ৰ ক্ৰোধেৰে পূৰ্ণ পৰাক্ৰমে যুদ্ধ কৰি আছিল, তেতিয়া কি ঘটিল—মোক কোৱা।
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of war: even when victory seems near, the righteous opponent’s courage and wrath can intensify, and a ruler’s attachment and fear drive anxious questioning. It implicitly critiques fixation on outcomes over dharmic reflection.
Dhṛtarāṣṭra questions Sañjaya about the course of the battle at a late stage, when the Pāṇḍavas are few yet fiercely determined and valorous, seeking to know what actions unfolded in that critical situation.