Shloka 6
यदृच्छया निपतितं चक्रमादित्यगोचरम् । महावातसमुत्थेन संशुष्कमिव सागरम्
sañjaya uvāca |
yadṛcchayā nipatitaṃ cakram ādityagocaram |
mahāvātasamutthena saṃśuṣkam iva sāgaram |
সঞ্জয়ে ক’লে—যেন দৈৱযোগে সূৰ্যৰ চক্র নিজৰ পথৰ পৰা খহি পৰিছে, যেন মহাবতাহে সাগৰ শুকাই গৈছে—তেনেকৈয়ে সেই মুহূর্তত দুর্যোধন দেখা দিছিল। বিধি আৰু যুদ্ধফলে তাৰ তেজ আৰু আত্মবিশ্বাস ভাঙি পেলাইছিল; তাৰ বল নিষ্ফল হৈছিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic similes to show how pride and power can collapse suddenly; in war, adharma-driven ambition meets inevitable reversal, highlighting impermanence and the moral weight of karma.
Sañjaya describes the scene with striking comparisons—sun’s disc fallen, ocean dried by a gale—to convey the shock and ruin visible in Duryodhana’s condition at that moment.