Shloka 653
तदापतत् पर्णपुटे तत्र सा संभवत् सुता । जप करनेवालोंमें श्रेष्ठ ऋषिने उस वीर्यको अपने हाथमें ले लिया, परंतु वह तत्काल ही एक पफ्त्तेके दोनेमें गिर पड़ा। वहीं वह कन्या प्रकट हो गयी
tadāpatat parṇapuṭe tatra sā saṃbhavat sutā | japakarṇevāleṣu śreṣṭha ṛṣiṇe us vīryako apne hāthameṃ le liyā, parantu vah tatkāl hī ek patteke done meṃ gir paṛā | vahīṃ vah kanyā prakaṭ ho gayī |
তেতিয়া সেই বীজ পাতৰ পাত্ৰত পৰি গ’ল, আৰু তাতেই এক কন্যাৰ উদ্ভৱ হ’ল। জপনিষ্ঠ ঋষিসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ মুনিয়ে তাক নিজৰ হাতত লৈছিল; কিন্তু ক্ষণতে সি পিছলি পাতৰ সৰু পাত্ৰত পৰিল। সেই স্থানৰ পৰাই কন্যাটি প্ৰকট হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that outcomes may arise even from unintended moments, yet within a dharmic frame: ascetic discipline, ritual potency, and destiny can transform an accidental fall into an extraordinary birth, suggesting that moral and spiritual context shapes how events bear fruit.
A sage takes the seed (vīrya) into his hand, but it immediately falls into a leaf-cup (parṇapuṭa). From that very place a daughter/maiden manifests, marking a miraculous or unusual origin story narrated by Vaiśampāyana.