Shloka 19
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
ततः प्रतप्ता सा राजन् वाग्यता विगतक्लमा,राजन! तदनन्तर शौचाचारसे सम्पन्न उस तपस्विनीने थकावटसे रहित हो मौनभावसे उन फलोंको आगपर चढ़ा दिया। नृपश्रेष्ठ! फिर वह महाव्रता कुमारी बड़ी तत्परताके साथ उन बेरके फलोंको पकाने लगी
tataḥ prataptā sā rājan vāgyatā vigataklamā | rājan tad-anantaraṁ śaucācāra-sampannā sā tapasvinī klama-rahitā mauna-bhāvena tān phalān agnau samāropayām āsa | nṛpaśreṣṭha punaḥ sā mahāvratā kumārī mahā-tatparatayā tān badarī-phalān pacituṁ pravavṛte ||
তাৰ পিছত, হে ৰাজন! বাক্সংযমে সংযত, ক্লান্তিহীন আৰু শৌচাচাৰত দৃঢ় সেই তপস্বিনীয়ে নীৰৱে ফলবোৰ অগ্নিত উঠাই দিলে। হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ! তাৰ পাছত সেই মহাব্ৰতধাৰিণী কুমাৰীয়ে একাগ্ৰ যত্নে বদৰী (বেৰ) ফলবোৰ পকাবলৈ ধৰিলে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharma is shown through disciplined conduct: restraint of speech (vāgyatā), purity of practice (śaucācāra), and focused effort without complaint (vigataklamā). Ethical strength appears as quiet, attentive action.
An ascetic maiden, maintaining silence and purity, places fruits on the fire and carefully cooks the ber (badarī) fruits, while the narrator Vaiśampāyana addresses the king as witness to her vow-bound diligence.