पिड़ाक्षा नीलकण्ठाश्न लम्बकर्णाक्ष भारत । वृकोदरनिभाश्चैव केचिदज्जनसंनिभा:,भरतनन्दन! उनकी आँखें भूरी थीं, कण्ठमें नीले रंगका चिह्न था और कान लंबे-लंबे थे। किन्हींका रंग भेड़ियोंके उदरके समान था तो कोई काजलके समान काले थे
piḍākṣā nīlakaṇṭhāś ca lambakarṇākṣa bhārata | vṛkodaranibhāś caiva kecid añjanasannibhāḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে— হে ভৰতনন্দন! কিছুমানৰ চকু পিঙ্গল-ভূৰীয়া আছিল, কিছুমানৰ গলাত নীল চিহ্ন আছিল, আৰু কিছুমানৰ কাণ দীঘলকৈ ঝুলিছিল। কিছুমানৰ বৰ্ণ নেকুৰাৰ উদৰৰ দৰে, আৰু কিছুমান অঞ্জনৰ দৰে ক’লা আছিল।
वैशम्पायन उवाच
The verse is primarily descriptive rather than prescriptive: it underscores how, in the chaos of war, beings are portrayed through striking physical markers, reminding the listener that outward forms can signal fear, otherness, or ominous atmosphere, without themselves constituting dharma.
Vaiśampāyana is narrating to Janamejaya a scene in which various figures are described by distinctive bodily features—eye color, throat marks, ear length, and complexion—heightening the vividness and foreboding tone of the war narrative in Śalya Parva.