अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
भीममभ्यद्रवन् संख्ये पतजड़ा इव पावकम् । उस समय अपने प्राणों और बन्धु-बान्धवोंका मोह छोड़कर रोष और आवेशमें भरे हुए पैदल सैनिक युद्धस्थलमें भीमसेनकी ओर उसी प्रकार दौड़े, जैसे पतंग चलती हुई अतापर टूट पड़ते हैं
bhīmam abhyadravan saṅkhye pataṅgā iva pāvakam |
সঞ্জয়ে ক’লে—সেই সময় ক্ৰোধ আৰু আৱেশেৰে ভৰা সেই পদাতিকসকলে প্ৰাণমোহ আৰু স্বজন-স্বজনীৰ আসক্তি ত্যাগ কৰি ৰণক্ষেত্ৰত ভীমসেনৰ ফালে ধাৱিত হ’ল, যেন পতঙ্গ জ্বলি থকা অগ্নিত জাঁপ মাৰে।
संजय उवाच
The verse warns of the self-destructive power of uncontrolled anger and battlefield frenzy: like moths rushing into fire, warriors can abandon discernment, life, and even familial bonds, turning courage into reckless ruin.
Sañjaya describes foot-soldiers in the battle charging directly at Bhīma with intense rage, comparing their headlong assault to moths plunging into a flame.