Shloka 46
भरतश्रेष्ठ! शूरवीरोंकी भुजाओंसे छूटी हुई शक्तियाँ शत्रुओंपर इस प्रकार गिरती थीं, मानो आकाशशसे तारे टूटकर पड़ रहे हों। कौरव-पाण्डवयोद्धाओंने इसे प्रत्यक्ष देखा था ।। ऋष्टिभिविमलाभि कक्ष तत्र तत्र विशाम्पते । सम्पतन्तीभिराकाशमावृतं बह्बशोभत,प्रजानाथ! वहाँ गिरती हुई निर्मल ऋष्टियोंसे व्याप्त हुए आकाशकी बड़ी शोभा हो रही थी
sañjaya uvāca |
ṛṣṭibhis vimalābhiḥ khaś ca tatra tatra viśāṃ pate |
sampatantībhir ākāśam āvṛtaṃ bahu śobhat, prajānātha ||
সঞ্জয়ে ক’লে—প্ৰজানাথ, ভৰতশ্ৰেষ্ঠ! শূৰবীৰসকলৰ বাহুৰ পৰা নিক্ষিপ্ত শক্তিসমূহ শত্রুসকলৰ ওপৰত এনেদৰে পৰি আছিল, যেন আকাশৰ পৰা তৰা ভাঙি ভাঙি পৰিছে। কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱ—উভয় পক্ষৰ যোদ্ধাসকলে তাক প্ৰত্যক্ষ দেখিছিল। হে বিশামপতে, তাতে তাতে পৰি থকা নিৰ্মল ঋষ্টিসমূহে আকাশ আৱৰি ধৰি অপূৰ্ব শোভা পাইছিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of war: even as martial prowess creates a visually magnificent spectacle, it is inseparable from destruction. It invites reflection on the ethical cost of heroism when expressed through violence.
Sañjaya describes the battlefield where countless bright spears, thrown by powerful warriors, fall through the sky in many places, making the heavens appear covered—like stars dropping from the sky—seen by both Kaurava and Pāṇḍava fighters.