आकर्णपूर्णायतसम्प्रयुक्तै: शरैस्तदा संयति तैलधौतै: । अन्योन्यमाच्छादयतां महारथौ मद्राधिपश्चापि युधिष्ठिरश्ष,मद्रराज शल्य और युधिष्ठिर दोनों महारथी कानतक खींचकर छोड़े गये और तेलमें धोये हुए बाणोंद्वारा उस समय युद्धमें एक-दूसरेको आच्छादित करने लगे
sañjaya uvāca |
ākarṇapūrṇāyatasamprayuktaiḥ śarais tadā saṃyati tailadhautaiḥ |
anyonyam ācchādayatāṃ mahārathau madrādhipaś cāpi yudhiṣṭhiraś ca ||
সঞ্জয়ে ক’লে—তেতিয়া সমৰৰ মাজত মদ্ৰাধিপ শল্য আৰু যুধিষ্ঠিৰ—দুয়ো মহাৰথী—কাণলৈকে টানি এৰি দিয়া, তেলত ধোৱা যেন চকচকীয়া তীক্ষ্ণ শৰৰে পৰস্পৰক আচ্ছাদিত কৰিবলৈ ধৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights the Kṣatriya ideal of unwavering skill and resolve in battle, while implicitly underscoring the ethical gravity of war: even the most disciplined martial excellence unfolds within a tragic arena where duty and destruction coexist.
Sañjaya describes Śalya (king of Madra) and Yudhiṣṭhira as they exchange fully drawn, oil-polished arrows, each attempting to ‘cover’ the other with a dense shower of missiles in direct chariot-to-chariot combat.