Shloka 33
पजञ्चभि: सहदेवस्तु नकुलो दशभि: शरै: । द्रौपदेयाश्न शत्रुघ्नं शूरमार्तायनिं शरै:,यह देख भीमसेन कुपित हो उठे। उन्होंने सात बाणोंसे शल्यको बींध डाला। फिर सहदेवने पाँच, नकुलने दस और द्रौपदीके पुत्रोंने अनेक बाणोंसे शत्रुसूदन शूरवीर शल्यको घायल कर दिया
pañcabhiḥ sahadevas tu nakulo daśabhiḥ śaraiḥ | draupadeyāś ca śatrughnaṃ śūram ārtāyaniṃ śaraiḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—সহদেৱে পাঁচটা শৰ আৰু নকুলে দহটা শৰৰে শল্যক বিদ্ধ কৰিলে। দ্ৰৌপদীৰ পুত্ৰসকলেও শত্রুসূদন বীৰ আৰ্তায়নি শল্যৰ ওপৰত অসংখ্য শৰ বৰ্ষণ কৰিলে। এই দৃশ্য দেখি ভীমসেন ক্ৰোধে জ্বলি উঠি সাতটা শৰৰে শল্যক ভেদ কৰিলে। এইদৰে যুদ্ধৰ ঘোৰ সংঘৰ্ষত পাণ্ডৱ আৰু দ্ৰৌপদেয়সকলে একেলগে শল্যক চাৰিওফালে আঘাত কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in wartime: when a powerful adversary threatens the army, warriors act decisively and in concert. It also implicitly warns that anger (as in Bhīma’s surge of wrath) can intensify action, yet must be harnessed toward the duty of protecting one’s side and restoring order in battle.
In the thick of the Kurukṣetra battle, Sahadeva, Nakula, and the sons of Draupadī strike the heroic Śalya with volleys of arrows. Seeing Śalya being engaged, Bhīma becomes enraged and shoots Śalya with seven arrows, further wounding him.