Shloka 333
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
चिच्छेद तरसा युद्धे तत उच्चुक्रुशुर्जना: । आर्य! इसके बाद रणभूमिमें सत्यसेनके धनुष और दस्तानेके भी नकुलने वेगपूर्वक टुकड़े-टुकड़े कर डाले। इससे सब लोग जोर-जोरसे कोलाहल करने लगे
sañjaya uvāca | ciccheda tarasā yuddhe tat uccukruśur janāḥ |
সঞ্জয় ক’লে—যুদ্ধৰ তাপে সি তীব্ৰ বেগে তাক কাটি পেলালে; সেয়া দেখি চাৰিওফালে লোকসকলে উচ্চস্বৰে চিঞৰি উঠিল। তাৰ পাছত ৰণভূমিত নকুলেও মহাবেগে সত্যসেনৰ ধনু আৰু তাৰ হস্তত্ৰাণ/দস্তানাবোৰ খণ্ড খণ্ড কৰি পেলালে; ইয়াৰ ফলত সকলোতে ডাঙৰ কোলাহল উঠিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how decisive action and mastery in combat can shift the emotional climate of war: a single swift feat becomes a public signal of dominance, affecting morale and intensifying the collective response of onlookers.
Sanjaya reports that, amid battle, a warrior swiftly severs an opponent’s equipment; the crowd erupts in loud cries. In the immediate continuation (as preserved in the Gita Press prose gloss), Nakula breaks Satyasena’s bow and hand-protectors, prompting widespread tumult.