शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
मद्राधिपो हत: शल्य: शकुनि: सौबलस्तथा । उलूक: पुरुषव्याप्र कैतव्यो दृढविक्रम:,'पुरुषसिंह! मद्रराज शल्य, सुबलपुत्र शकुनि तथा जुआरीका पुत्र सुदृढ़पराक्रमी उलूक --ये सब-के-सब मारे गये
madrādhipo hataḥ śalyaḥ śakuniḥ saubalastathā | ulūkaḥ puruṣavyāghra kaitavyo dṛḍhavikramaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে— হে পুৰুষব্যাঘ্ৰ! মদ্ৰাধিপতি শল্য নিহত হ’ল; সুবলপুত্ৰ শকুনিও তেনেদৰে। আৰু জুৱাৰী শকুনিৰ দঢ়়বিক্ৰম পুত্ৰ উলূকো ৰণত পতিত হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the moral logic of the epic: those who sustain adharma—especially through deceit and destructive counsel—eventually meet ruin, and their fall signals the unraveling of an unjust cause.
Vaiśampāyana reports key deaths in the late war: Śalya (the Madra king and Kaurava commander), Śakuni (Subala’s son and principal schemer), and Ulūka (Śakuni’s son) have been slain, marking a decisive turning point toward the Kauravas’ final defeat.