Shloka 33
“नरश्रेष्ठट हम दोनों एक साथ तुम्हारी सहायताके लिये चले हैं। तुम्हारे दुःख-सुखमें हमारा समान भाग होगा, तुम्हें हम दोनोंपर संदेह नहीं करना चाहिये” ।।
sañjaya uvāca | narāśreṣṭha! vayam ubhau ekasātha tava sahāyatāyai calitau | tava duḥkha-sukhe asmākaṃ samānaḥ bhāgaḥ bhaviṣyati; tvayā asmatsu ubhayor api saṃdeho na kartavyaḥ || aśvatthāmā tu saṃkruddhaḥ pitur vadham anusmaran | tābhyāṃ tathyaṃ tathā ācakhyau yad asya ātma-cikīrṣitam ||
“হে নৰশ্ৰেষ্ঠ! আমি দুয়ো তোমাৰ সহায়ৰ বাবে একেলগে ওলাইছোঁ। তোমাৰ দুখ-সুখত আমি সমভাগী হ’ম; সেয়ে আমাৰ দুয়োৰ ওপৰত সন্দেহ কৰা উচিত নহয়।” কিন্তু পিতৃবধ স্মৰণ কৰি অশ্বত্থামা ক্ৰোধে জ্বলি উঠিল আৰু নিজৰ অন্তৰত যি কৰিবলৈ মনস্থ কৰিছিল, সেয়া দুয়োকে সত্যকৈ ক’লে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts pledged solidarity with the moral danger of being drawn into another’s vengeance: shared loyalty can become complicity when anger rooted in bereavement drives one toward harmful intent.
Two companions assure support and shared fate, urging trust; meanwhile Aśvatthāmā, burning with rage at his father’s killing, openly tells them his intended course of action—setting the stage for the grim events of the Sauptika episode.