Book 10, Adhyāya 12: Aśvatthāmā’s Request for the Cakra and the Brahmaśiras Context
“ब्रह्म! जो मनुष्य समाजमें सदा ही परम प्रामाणिक समझे जाते हैं, जिनके पास गाण्डीव धनुष और श्वेत घोड़े हैं, जिनकी ध्वजापर श्रेष्ठ वानर विराजमान होता है, जिन्होंने बन्द्रयुद्धमें साक्षात् देवदेवेश्वर नीलकण्ठ उमा-वल्लभ भगवान् शंकरको पराजित करनेका साहस करके उन्हें संतुष्ट किया था, इस भूमण्डलमें मुझे जिनसे बढ़कर परम प्रिय दूसरा कोई मनुष्य नहीं है, जिनके लिये मेरे पास स्त्री, पुत्र आदि कोई भी ऐसी वस्तु नहीं है, जो देने योग्य न हो, अनायास ही महान् कर्म करनेवाले मेरे उस प्रिय सुहृद् कुन्तीकुमार अर्जुनने भी पहले कभी ऐसी बात नहीं कही थी, जो आज तुम मुझसे कह रहे हो ।। ब्रह्मचर्य महद् घोरें तीर्त्वा द्वादशवार्षिकम् | हिमवत्पाश्वमास्थाय यो मया तपसार्जित:
brahmacaryaṁ mahad ghore tīrtvā dvādaśavārṣikam | himavatpārśvam āsthāya yo mayā tapasārjitaḥ ||
হে ব্ৰাহ্মণ! যি মানুহৰ মাজত সদায় পৰম প্ৰমাণ আৰু শ্ৰেষ্ঠতালৈ উপনীত—গাণ্ডীৱধাৰী, শ্বেতাশ্বযুক্ত ৰথী, ধ্বজাত শ্ৰেষ্ঠ বানৰচিহ্নধাৰী—আৰু যি বদ্ধযুদ্ধত পৰাজয়ৰ সম্ভাৱনা থাকিলেও সাক্ষাৎ দেবদেবেশ্বৰ নীলকণ্ঠ উমাপতি শংকৰক প্ৰসন্ন কৰিছিল; এই ভূমণ্ডলত মোৰ বাবে তেওঁৰ চেয়ে প্ৰিয় আন কোনো নাই, তেওঁৰ বাবে পত্নী-পুত্ৰসহ মোৰ একোৱে অদেয় নহয়; সেই প্ৰিয় সুহৃদ, কলুষৰহিত কৰ্মৰ কুন্তীপুত্ৰ অৰ্জুনেও আগতে কেতিয়াও তেনে কথা কোৱা নাছিল, যেনে কথা তুমি আজি মোক কৈছা। আৰু যি দ্বাদশবাৰ্ষিক মহৎ আৰু ঘোৰ ব্ৰহ্মচৰ্য-ব্ৰত সম্পূৰ্ণ কৰি হিমালয়ৰ পাৰ্শ্বত আশ্ৰয় লৈছিল—সেইজনকেই মই মোৰ তপস্যাৰে লাভ কৰিছিলোঁ।
वैशम्पायन उवाच