Shloka 15
सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
कर्णिनालीकरदंष्टस्य खड्गजिह्डस्य संयुगे । चापव्यात्तस्य रौद्रस्य ज्यातलस्वननादिन:
karṇinālīkaradaṁṣṭasya khaḍgajihvasya saṁyuge | cāpavyāttasya raudrasya jyātalasvananādinaḥ ||
যুদ্ধত ক্ৰোধে দগ্ধ কৰ্ণ মানুহৰ মাজত সিংহসম ভয়ংকৰ আছিল। কৰ্ণি আৰু নালীক বাণ আছিল তাৰ দন্ত, সমৰত উঠা খড়্গ আছিল তাৰ জিহ্বা; ধনু টানাই যেন তাৰ মুখ বিস্তাৰ, আৰু জ্যাধ্বনি আছিল তাৰ গর্জন। যুদ্ধত কেতিয়াও পিঠ নেদেখুওৱা সেই ভয়ানক নৰসিংহৰ হাতৰ পৰা যিসকলে একদিন জীৱন্তে ৰক্ষা পাইছিল, সেইসকলেই—মোৰ নিজৰ স্বজন—আজি অসাৱধানতাত নিহত হৈছে।
सूत उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how negligence (pramāda) can undo even those who survived the greatest dangers: escaping a fearsome warrior in open battle does not guarantee safety if vigilance and discipline are lost afterward.
Sūta narrates a vivid, metaphor-laden portrait of Karṇa as a terrifying battlefield force, then contrasts that past survival with the present tragedy: the speaker’s own relatives, who once escaped Karṇa’s onslaught, have now been killed due to their carelessness.