Shloka 13
प्रीतिमन्त उपातिष्न्नभिषेकं महर्षय: । जामदग्न्येन सहितास्तथान्ये वेदपारगा:,जैसे स्वर्गमें देवराज इन्द्रके पास सप्तर्षि पधारते हैं, उसी प्रकार पर्याप्त दक्षिणा देनेवाले महाराज युधिष्ठिरके पास बहुत-से महात्मा मन्त्रोच्चारण करते हुए पधारे थे ।। अधारयच्छत्रमस्य सात्यकि: सत्यविक्रम: । धनंजयश्न व्यजने भीमसेनश्षू पाण्डव:
prītimanta upātiṣṭhann abhiṣekaṁ maharṣayaḥ | jāmadagnyena sahitās tathānye vedapāragāḥ || adhārayac chatram asya sātyakiḥ satyavikramaḥ | dhanañjayaś ca vyajane bhīmasenaś ca pāṇḍavaḥ ||
দুৰ্যোধনে ক’লে—যেনেকৈ স্বৰ্গত দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ সপ্তৰ্ষিসকল আহে, তেনেকৈ যথোচিত দক্ষিণা দান কৰা মহাৰাজ যুধিষ্ঠিৰৰ অভিষেকলৈ জামদগ্ন্য (পৰশুৰাম)সহ বেদপাৰগ বহু মহর্ষি মন্ত্রোচ্চাৰণ কৰি আহি উপস্থিত হ’ল। সেই অনুষ্ঠানত সত্যবিক্ৰমী সাত্যকিয়ে তেওঁৰ ওপৰত ৰাজছত্ৰ ধাৰণ কৰিলে, আৰু ধনঞ্জয় (অর্জুন) আৰু পাণ্ডৱ ভীমসেনে ব্যজন নাড়ি সেৱা কৰিলে।
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
Public sovereignty is portrayed as resting on dharmic recognition: Vedic seers and eminent figures validate a king through consecration rites and auspicious service. The verse also hints at the ethical tension of envy—Duryodhana observes the signs of legitimate honor that will later fuel his resentment.
During Yudhiṣṭhira’s royal consecration, many great ṛṣis—along with Paraśurāma and other Vedic authorities—arrive chanting mantras. In the ceremony’s royal protocol, Sātyaki holds the parasol over Yudhiṣṭhira, while Arjuna and Bhīma perform the honor of fanning him.