Shloka 17
अर्जुनस्योत्तरदिग्विजयः
Arjuna’s Northern Conquests and Tribute Collection
रथेन तेन वै कृष्ण उपारुह्मु ययौ तदा,वह रथ तपाये हुए सुवर्णके समान कान्तिमान् था। उसमें क्षुद्र घण्टिकाओंसे युक्त झालरें लगी थीं। उसकी घर्घराहट मेघकी गम्भीर गर्जनाके समान जान पड़ती थी। वह शत्रुओंका विघातक और विजय प्रदान करनेवाला था। उसी रथपर सवार हो उसके द्वारा श्रीकृष्णने उस समय यात्रा की
rathena tena vai kṛṣṇa upāruhya yayau tadā |
তাৰ পাছত শ্ৰীকৃষ্ণ সেই ৰথত আৰোহণ কৰি তেতিয়াই যাত্ৰা কৰিলে। ৰথখন তপা সোণৰ দৰে দীপ্তিমান আছিল; সৰু সৰু ঘণ্টিকাযুক্ত ঝালৰেৰে সুশোভিত। তাৰ গম্ভীৰ গর্জন মেঘৰ গভীৰ নিনাদৰ দৰে লাগিছিল। সি শত্রুনাশক আৰু বিজয়দায়ক বুলি প্ৰসিদ্ধ ৰথ। সেই ৰথত বহি শ্ৰীকৃষ্ণে তেতিয়া অগ্ৰসর হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores purposeful action supported by appropriate means: royal authority and martial preparedness are portrayed as instruments that, when rightly employed, enable decisive movement toward one’s objective. The imagery of splendour and power also hints at responsibility—such force is meant to secure order and victory, not mere display.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa mounts a renowned, brilliantly shining chariot—described with bells and a thunder-like rumble—and then departs. The focus is on the chariot’s formidable, victory-bringing character and Kṛṣṇa’s setting out upon it.