Shloka 163
अर्जुनस्योत्तरदिग्विजयः
Arjuna’s Northern Conquests and Tribute Collection
शक्रविष्णू हि संग्रामे चेरतुस्तारकामये । भीम और अर्जुन--से दो योद्धा उस रथपर बैठे थे, श्रीकृष्ण सारथिका काम सँभाल रहे थे, सम्पूर्ण धनुर्धर वीरोंके लिये भी उसे जीतना कठिन था। इन दोनों रथियोंके द्वारा उस श्रेष्ठ रथकी ऐसी शोभा हो रही थी मानो इन्द्र और विष्णु एक साथ बैठकर तारकामय संग्राममें विचर रहे हों
śakra-viṣṇū hi saṅgrāme ceratus tārakāmaye |
সেই তাৰকাময় সংগ্ৰামত ৰথস্থ সেই দুজন মহাবলী শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) আৰু বিষ্ণু একেলগে বিচৰণ কৰাৰ দৰে বিহৰি আছিল। সেই ৰথত ভীম আৰু অৰ্জুন উপবিষ্ট আছিল, আৰু শ্ৰীকৃষ্ণে সাৰথি হৈ ৰথকাৰ্য স্থিৰভাৱে সামলাই আছিল। সেই ৰথ মহাধনুৰ্ধৰ বীৰসকলৰ বাবেও দুৰ্জয় আছিল; সেই দুজন শ্ৰেষ্ঠ ৰথীৰ তেজেৰে সেই উত্তম ৰথ এনেদৰে শোভিত হৈছিল—যেন ইন্দ্ৰ আৰু বিষ্ণু একেলগে বহি তাৰকাভৰা ৰণাঙ্গনত বিচৰণ কৰিছে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a divine simile to highlight how extraordinary prowess and well-directed action can elevate human effort to a near-divine standard; it implicitly values disciplined leadership and coordinated strength as forces that make victory possible even against formidable opposition.
Vaiśampāyana describes a chariot moving through a brilliant, star-like battle, saying it appeared as if Indra and Viṣṇu were together traversing the battlefield—an image meant to convey overwhelming splendor and power.