Shloka 353
एरकानां ततो मुष्टिं कोपाज्जग्राह केशव: । परंतु विपक्षियोंकी संख्या बहुत अधिक थी; इसलिये वे दोनों श्रीकृष्णके देखते-देखते उनके हाथसे मार डाले गये। सात्यकि तथा अपने पुत्रको मारा गया देख यदुनन्दन श्रीकृष्णने कुपित होकर एक मुट्ठी एएका उखाड़ ली
erakānāṁ tato muṣṭiṁ kopāj jagrāha keśavaḥ |
বৈশম্পায়নে ক’লে—তেতিয়া ক্ৰোধত কেশৱে এৰকা ঘাঁহৰ এটা মুঠি উখালি ধৰিলে। কিন্তু বিপক্ষীয়ৰ সংখ্যা অতি অধিক আছিল; সেয়ে শ্ৰীকৃষ্ণে চাই থাকোঁতেই সেই দুয়ো জন তেওঁৰ হাততেই নিহত হ’ল। সাত্যকি আৰু নিজৰ পুত্ৰ নিহত হোৱা দেখি যদুনন্দন শ্ৰীকৃষ্ণ ক্ৰুদ্ধ হৈ এৰকা ঘাঁহৰ এটা মুঠি উখালি ধৰিলে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When collective restraint collapses, anger spreads rapidly and even the greatest are drawn into the momentum of violence; the episode highlights the working of destiny and karma in the downfall of the Yādavas.
As the Yādavas descend into mutual fighting, Kṛṣṇa (Keśava), angered by the unfolding slaughter, takes up a fistful of eraka reeds—objects that function as weapons in the Mausala Parva’s account of the clan’s destruction.