Shloka 57
तथैव कृष्णश्न धनंजयश्न हृष्टो यमौ दश्मतुर्वारिजातौ । त॑ सोमकाः प्रेक्ष्य हतं शयानं सैन्यै: सार्थ सिंहनादान् प्रचक्रु:
tathaiva kṛṣṇaś ca dhanañjayaś ca hṛṣṭau yamau daśmatuḥ vārijātau | taṃ somakāḥ prekṣya hataṃ śayānaṃ sainyaiḥ sārtha siṃhanādān pracakruḥ ||
তদ্ৰূপ কৃষ্ণ আৰু ধনঞ্জয় (অৰ্জুন) হৃষ্ট হ’ল, আৰু মাদ্ৰীৰ যমজ পুত্ৰ (নকুল-সহদেৱ) পদ্মসদৃশ হাত দুটা তালি মাৰি আনন্দ প্ৰকাশ কৰিলে। সেই শত্রুক নিহত হৈ শুই থকা দেখি সোমকসকলে নিজৰ সৈন্যসহ সিংহনাদ তুলিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, even righteous allies may feel joy at an enemy’s fall; yet the scene implicitly reminds the reader that such triumph arises within a tragic moral landscape where death is the price of victory.
After seeing a foe lying slain, Kṛṣṇa and Arjuna are pleased; Nakula and Sahadeva clap their lotus-like hands in delight; and the Somakas with their troops raise loud lion-like victory cries.