Shloka 33
व्यालास्त्रसर्गोत्तमयत्नमन्युभि: शरेण मूर्थ्न: प्रजहार सूतज: । दिवाकरेन्दुज्वलनप्रभव्विषं सुवर्णमुक्तामणिवज्रभूषितम्,सूतपुत्र कर्णने सर्पमुख बाणके निर्माणकी सफलता, उत्तम प्रयत्न और क्रोध--इन सबके सहयोगसे जिस बाणका प्रयोग किया था, उसके द्वारा अर्जुनके मस्तकसे उस किरीटको नीचे गिरा दिया, जो सूर्य, चन्द्रमा और अग्निके समान कान्तिमान् तथा सुवर्ण, मुक्ता, मणि एवं हीरोंसे विभूषित था
sañjaya uvāca |
vyālāstrasargottama-yatnam anyubhiḥ śareṇa mūrdhnaḥ prajahāra sūtajaḥ |
divākarendu-jvalana-prabhāva-viṣaṃ suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-bhūṣitam ||
সঞ্জয় ক’লে—সৰ্পাস্ত্ৰ নিক্ষেপৰ দৰে, উত্তম প্ৰচেষ্টা আৰু ক্ৰোধে উদ্দীপ্ত একেটা শৰ নিক্ষেপ কৰি সূতপুত্ৰ কৰ্ণে অৰ্জুনৰ মস্তকৰ পৰা সেই মুকুটখন তললৈ পেলাই দিলে—যি সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু অগ্নিৰ দৰে দীপ্তিমান আৰু সোণ, মুক্তা, মণি আৰু হীৰাৰে বিভূষিত আছিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary skill, when fueled by anger, can achieve spectacular results in battle—yet such triumphs are ethically ambiguous: they display power and can shame an opponent, but they do not by themselves establish dharma or moral superiority.
Sanjaya describes Karna releasing an arrow with supreme effort and wrath, likened to a serpent-weapon’s discharge, and knocking Arjuna’s radiant, jewel-studded crown from his head—an emphatic display of Karna’s martial prowess.