Shloka 19
तदनन्तर सम्पूर्ण विश्वके विख्यात धनुर्धर वीर पुरुषसिंह कर्ण और अर्जुन प्राणोंका मोह छोड़कर युद्ध करते-करते थक गये। उस समय आकाशमें खड़ी हुई अप्सराओंने दिव्य चँवर डुलाकर उन दोनोंको चन्दनके जलसे सींचा। फिर इन्द्र और सूर्यने अपने कर- कमलोंसे उनके मुँह पोंछे ।। कर्णो5थ पार्थ न विशेषयद् यदा भृशं च पार्थेन शराभितप्त: । ततस्तु वीर: शरविक्षताड्े दश्ने मनो होकशयस्य तस्य,जब किसी तरह कर्ण युद्धमें अर्जुनसे बढ़कर पराक्रम न दिखा सका और अर्जुनने अपने बाणोंकी मारसे उसे अत्यन्त संतप्त कर दिया, तब बाणोंके आघातसे सारा शरीर क्षत-विक्षत हो जानेके कारण वीर कर्णने उस सर्पमुख बाणके प्रहारका विचार किया
tadanantaraṃ sampūrṇa-viśvake vikhyāta-dhanurdhara-vīra-puruṣasiṃhaḥ karṇaś cārjunaś ca prāṇānāṃ mohaṃ tyaktvā yuddhaṃ kurvāṇau kurvāṇau śrāntau babhūvatuḥ | tasmin kāle ākāśe sthitā apsarasaḥ divyaiś cāmaraiḥ tāv ubhau candanodakena siñcantyaḥ | punar indraś ca sūryaś ca sva-karakamalaiḥ tayoḥ mukhe parimārjya | karṇo ’tha pārthaṃ na viśeṣayad yadā bhṛśaṃ ca pārthena śarābhitaptaḥ | tatas tu vīraḥ śaravikṣatāṅgo daṣṭre manasā hoḍhaśayasya tasya ||
তাৰ পাছত বিশ্ববিখ্যাত ধনুৰ্ধৰ, বীৰ-পুরুষসিংহ কৰ্ণ আৰু অৰ্জুন প্ৰাণমোহ ত্যাগ কৰি যুদ্ধ কৰি কৰি ক্লান্ত হ’ল। তেতিয়া আকাশত থিয় হৈ থকা অপ্সৰাসকলে দিব্য চামৰ দোলাই আৰু চন্দনসুগন্ধি জল ছিটাই তেওঁলোক দুয়োক শীতল কৰিলে; তাৰ পাছত ইন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যই নিজৰ কৰ-কমলৰে তেওঁলোকৰ মুখ মুছি দিলে। কিন্তু কৰ্ণ কোনোপধ্যেই অৰ্জুনতকৈ অধিক পৰাক্ৰম দেখুৱাব নোৱাৰিলে আৰু অৰ্জুনৰ শৰবৃষ্টিত ভীষণ দগ্ধ হ’ল; তেতিয়া শৰাঘাতত ক্ষতবিক্ষত দেহধাৰী সেই বীৰ কৰ্ণে সেই সৰ্পমুখ বাণৰ প্ৰহাৰৰ কথা মনতে ভাবিবলৈ ধৰিলে।
संजय उवाच